In en om Assen





Zuster P. A. Keur


Bronvermelding:
'Waar men den kranke, zoo 't kan, geneest ...' Jubileumboek 75 - jarige geschiedenis van het Wilhelmina ziekenhuis in Assen, 1985. Teksten Bertus Boivin en Chris van der Veen.


Adjunct-directrice zuster Keur


Onderduikers in het ziekenhuis; daar fantaseerde wij een ziekte bij


Improviseren, dat kon ze! Als je bij iemand de naam van zuster Keur, tussen 1940 en 1960 adjunct-directrice, laat vallen begint iedereen spontaan over haar grote improvisatie-talent te vertellen. Verhalen, waarin varkens vaak de hoofdrol spelen. Dat vraagt om verduidelijking en die wil de betrokkene ook graag geven. En dan blijkt dat het ziekenhuis er in de oorlog een eigen varkenshouderij op na hield, geleid door zusier Keur. 'Tja, je moest toch wat, " lacht ze. "Het waren wat het eten betreft gewoon moeilijke tijden. Er was niet veel te krijgen en wat er dan nog wel te krijgen was, was heel duur. Tot een bepaald moment haalde ik altijd vlees bij een bedrijf dat varkens hield, maar op den duur hebben we zelf een stuk of wat aangeschaft. Dat ging prima, achter in de tuin. Als ik me goed herinner zijn er wel eens klachten geweest, ja. De varkenshokken stonden nogal dicht bij de woning van een dominee en die heeft wel eens geklaagd over vervelende luchtjes. Dokter Mook vond toen dat ze maar weg moesten. Maar ja, we hebben er lekker van gegeten. Vlees en vet zijn heel belangrijk, vooral in zulke tijden. Maar we hadden niet alleen varkens, hoor. In de tuin verbouwden we ook groenten. Jan Popping uit Hijken, die deed de moestuin. 't Was net als met het vlees, alles was schaars en dan kon je 't beter zelf gaan doen. "

Zuster Keur, ze kon niet alleen improviseren, maar ook goed organiseren. Als zich de gelegenheid voordeed bouwde ze een feestje of 'regelde' ze iets. En dat kwam de sfeer in het ziekenhuis natuurlijk alleen maar ten goede. Toen de bevrijding van Assen in '45 een feit was, organiseerde ze samen met dokier Mook een tuinfeest voor het personeel, waarbij ook de bevrijders, jonge Canadese en Engelse soldaten, van de partij waren. Heel actief bij dit soort gebeurtenissen was ook de Ambonnese chirurg, dokter Kainama, die bij het personeel zeer geliefd was. Zuster Wiersum weet zich nog een bijzonder voorval te herinneren uit de tijd dat haar voorgangster adjunct-directrice was. "Ter gelegenheid van de kroning van prinses Juliana in 1948 zijn we met een hele bus naar Amsterdam geweest om de verlichting in de hoofdstad te bewonderen. We zijn 's middags om vijf uur uit Assen vertrokken en we kwamen de volgende morgen om half acht weer binnen. Dat kon allemaal mooi tussen de werktijden in. Geslapen hebben we niet, nee. Kijk, dat was nou typisch weer zo'n stunt van zuster Keur. Dat soort dingen kwamen plotseling in haar op en dan was 't georganiseerd voordat je 't wist. . ."

"Denk nou niet dat het altijd feest was," zegt zuster Keur. "Het waren natuurlijk voor iedereen heel moeilijke oorlogsjaren. Er waren veel meer patiënten dan anders en het personeel moest vaak toch wel onder enige druk werken. Wat is er dan beter om zo nu en dan de boog eens te ontspannen. Juist in die tijden moetje wat doen om de sfeer op peil te houden. Maar we zijn er allemaal doorgekomen, het personeel, de patiënten en de onderduikers". Onderduikers? "Ja, die waren er ook, maar daar kan ik niet zoveel van vertellen. Er werden wel mensen in het ziekenhuis opgenomen die helemaal niet ziek waren. Na een tijdje waren ze dan weer plotseling verdwenen. Ach, ik wist daar ook niet alles van, dokter Mook regelde dat. En ik voelde wel dat 't niet verstandig was er steeds naar te vragen."

Dokter Mook: "Ja, er verbleven wel eens mensen in het ziekenhuis die je nu niet direkt patiënten kon noemen. Zo probeerde je wel eens wat te doen. Ik herinner me dat we in die tijd veel mannen voor onderzoek kregen die bij de OT werkten, 't waren vaak mannen van het eiland Texel. Zo kwam er ook eens een man (een concert-fluitist) wiens vrouw in het kamp Westerbork zat. De man was fluittist, hij kwam uit een heel verfijnd milieu. Daar hebben we gewoon een ziekte bij gefantaseerd. Later is hij nog in dienst bij ons gekomen, als badknecht. Na de oorlog heeft hij nog een concert in het ziekenhuis gegeven. Tja, zo ging dat in die tijd. . . "






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl