In en om Assen





Zuster T.A. Wiersum


Bronvermelding:
'Waar men den kranke, zoo 't kan, geneest ...' Jubileumboek 75 - jarige geschiedenis van het Wilhelmina ziekenhuis in Assen, 1985. Teksten Bertus Boivin en Chris van der Veen.


Zuster T. A. Wiersum


"De komst van de eerste broeders was een schokkende gebeurtenis"


"Nu zou je van al die dingen last hebben, maar toen was dat heel gewoon. De zusters woonden intern en daarmee uit. Pas later, toen er ruimtegebrek kwam, mochten de ouderen eruit. Die mochten samen in een apart huis wonen en daar besliste de directrice dan over. Tja, nu klinkt dat allemaal zo bespottelijk, maar toen wist je niet beter. We vonden 't enorm gezellig. Je staat trouwens toch versteld van allerlei dingen als je ze achteraf nog eens bekijkt. Neem nou de komst van de eerste broeders. Dat was gewóón een schokkende gebeurtenis. Die moesten ook wel op de kinderafdeling werken om voor een diploma in aanmerking Ie kinnen. Ik herinner me de discussie nog: laten we 't eerst maar eens met ze op de jongensafdeling proberen. . . En kijk dan nu nog eens hoe het toegaat. Tegenwoordig zitten ze met een couveusje op de arm en ze doen 't zo fijn. Ja, een mannelijke dokter, daar was niets vreemds aan, maar een broeder? Nee echt, het was een schokkende gebeurtenis. "

Zuster Wiersum was in het begin van de vijftiger jaren een van de gelukkigen die in aanmerking kwam 'voor 'uitwoning'. Vanaf haar komst in het Wihelmina ziekenhuis in '42, als leerling-verpleegster, was ze intern geweest. Haar ervaringen met die inwoning? "Gezellig, ja verschrikkelijk gezellig. De zusters woonden in een gedeelte van het ziekenhuis boven de oude ingang en helemaal boven, in de kippenhemel. Je zat dan met z 'n vieren op een kamer. Nu moet je er niet meer aan denken, maar toen wist je niet beter. Net zo als ik zeg, wij hebben er nooit last van gehad. Achteraf zie ik ook wel dat er natuurlijk ook nadelen aan verbonden waren. Je hoefde nergens voor te zorgen en je hoefde geen moeite te doen om contacten te leggen. Maar daardoor werd je wel een beetje onmaatschappelijk opgevoed, ik bedoel, het milieu was natuurlijk erg beschermd. Nu zal niemand meer ontkennen dal het beter is dat je op je achttiende of eigen benen slaat en je eigen beslissingen neemt. Maar wij waren zo zoals onze tijd was. Slechts enkelen waren in die dingen 'vooruitstrevend en dat waren wij niet...

Om het ruimtegebrek voor het inwonend personeel op te lossen kocht het ziekenhuis eerst het huis op de hoek van deJavastraat en de Oranjestraat, later kwamen daar ook nog panden bij aan de Beilerstraat en het hoekhuis Wilhelminastraat-Oosterhoutstraat. In 1959 werd het zusterhuis in gebruik genomen en daar was iedereen even trots op. "Het was niet alleen prachtig voor de verpleegsters, maar ook voor hun ouders. Die kregen er een heel rustig en veilig gevoel van. " In het zusterhuis kregen de afdelingshoofden de beschikking over twee eenheden met een slaapvertrek, op de begane grond. Het lagere personeel kwam nog veiliger te zitten, voor ieder iedereen een aparte eenheid op een hogere verdieping. "Maar een kamer voor jezelf " zegt zuster Wiersum, "dat was al heel wat. Niet dat je zelf mocht beslissen wie je er wilde ontvangen, hoor. Ik weel nog dat ik een oom en tante op bezoek kreeg en dat moest je dan vantevoren aanvragen bij de directrice. Net zo goed als de directie contact opnam met de ouders van een meisje dat graag een keer een vriend op haar kamer wilde ontvangen. Zo ging dat, je wist niet beter. . . "

Zelfs toen ze waarnemend-directrice was. kon zuster Wiersum zich nog heel goed vinden onder de beschermende vleugels van het ziekenhuis. "Op een gegeven moment kwam in het directie-overleg aan de orde dat de gemeente een huis te huur aanbood aan een personeelslid. Meneer Harteveld informeerde toen bij mij of ik daar niets voor voelde. Ik had daar eerlijk gezegd nog nooit aan gedacht. Maar dokter Mook heeft me toen duidelijk gemaakt dat de wereld er wel om zou doordraaien als ik dat huis nam en dat is toen ook gebeurd. " Ze is eraan gewend geraakt om uitwonend Ie zijn, zusier Wiersum. Maar een schokkende ervaring was het wel . .






© 2006-2009 www.mijn-eigen-website.nl